Kabinet: één manier van loonaangifte

Werkgevers gaan straks op één manier loongegevens doorgeven aan de Belastingdienst. Correctieberichten voor betalingen achteraf over maanden die al verstreken zijn, vervallen per 1 januari 2010. Op deze manier wordt de polisadministratie overzichtelijker en makkelijker te gebruiken door verschillende afnemers. De loonaangifteketen wordt minder complex omdat er veel minder correcties doorgevoerd hoeven te worden. Dit heeft de ministerraad besloten op voorstel van minister Donner van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en staatssecretaris De Jager van Financiën.

De nieuwe regeling zorgt voor een eenduidige loonaangifte. Voor de meeste werkgevers verandert er weinig. Zij verwerken het loon dat zij betalen al meteen in de loonaangifte van de huidige maand, en gebruiken die aangifte ook voor nabetalingen van loon.

Met name overheidswerkgevers en grote bedrijven doen het anders; zij maken nu nog veelvuldig gebruik van correctieberichten om betalingen achteraf aan te geven in loonaangiften van maanden die al verstreken zijn. Deze mogelijkheid om correctieberichten in te sturen in het lopende jaar, vervalt per 1 januari 2010. Alle werkgevers dienen vanaf dan nabetalingen van loon aan te geven in de loonaangifte van de huidige maand. Dit geldt ook voor fouten in eerdere loonaangiften binnen het jaar.

Werkgevers mogen hun eigen salarisadministratie overigens blijven voeren op de manier zoals zij dat gewend zijn. De aansluiting tussen de eigen salarisadministratie en de loonaangifte moet dan wel inzichtelijk zijn.

UWV hoeft geen informatie meer

Als u een nieuwe werknemer in dienst nam van wie de vorige werkgever failliet was gegaan, viel het UWV u tot voor kort regelmatig lastig met vragen over loon, pensioen en sectorgebonden regelingen. Omdat de WW sinds 1 maart 2008 vereenvoudigd is, hoeft u die gegevens nu gelukkig allemaal niet meer door te geven.

Het UWV regelt een tijdelijk inkomen voor werknemers van wie de werkgever failliet is gegaan. Als een werknemer binnen afzienbare tijd alweer een nieuwe baan vindt bij een andere werkgever, houdt hij recht op een gedeeltelijke WW-faillissementsuitkering. Stel dat hij bij zijn inmiddels failliete werkgever 40 uur werkte en nu een baan vindt voor 20 uur, dan houdt hij aanspraak op 20/40e deel WW. Om te kunnen berekenen op hoeveel WW een werknemer nog recht had, vroeg het UWV tot 1 maart nog gegevens over loon, pensioen en sectorgebonden regelingen op bij de nieuwe werkgever. Sinds 1 maart heeft het UWV alleen nog gegevens nodig over het aantal gewerkte uren per kalenderweek. De werknemer moet die informatie zelf doorgeven, dus uw administratieve verplichting vervalt.
Studiekosten niet altijd terug te vorderen
Werknemers die op kosten van de werkgever een opleiding volgen, hoeven die kosten niet terug te betalen als besloten wordt dat de werknemer moet vertrekken. Als hij het dienstverband echter zelf beëindigt, zijn werknemers meestal wel aan terugbetaling gebonden.

Onlangs speelde een zaak voor de kantonrechter te Almelo (LJN: BC5607) waarin de rechter oordeelde dat een werkgever de studiekosten niet kon terugvorderen van een werknemer wiens tijdelijke contract niet werd verlengd. In de studiekostenregeling stond onder andere dat de werknemer de studiekosten moest terugbetalen als de arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd niet werd verlengd of werd beëindigd. De rechter vond zo'n regeling niet onredelijk als de werknemer zelf besluit om het dienstverband te beëindigen of als de beëindiging aan zijn schuld of toedoen te wijten is. Maar omdat in dit geval het dienstverband werd beëindigd op initiatief van de werkgever en de werknemer daarvoor niet verwijtbaar was, was het terugvorderen van de kosten volgens de kantonrechter niet in overeenstemming met de eisen van goed werkgeverschap, zelfs als de werknemer had ingestemd met de studiekostenregeling. Als u zo'n beding in uw studiekostenregeling heeft staan, zal dat waarschijnlijk dus geen stand houden voor de rechter.

Schadevergoeding is soms onbelast

Voor een werknemer die schade lijdt door een bedrijfsongeval en daarvoor een schadevergoeding ontvangt, is die vergoeding slechts onbelast als zij is toegekend voor het verlies aan arbeidsvermogen of als zij betrekking heeft op pijn en gederfde levensvreugde. Een vergoeding die is toegekend voor inkomensschade is wel belast.

Onlangs moest het gerechtshof in Arnhem oordelen of een schadevergoeding die werd toegekend na een bedrijfsongeval belast of onbelast was. Een verzekeringsmaatschappij had de vergoeding uitgekeerd aan een ondernemer die door een ongeluk blijvend arbeidsongeschikt werd voor het werk dat zijn onderneming verrichtte. Een deel van de vergoeding had betrekking op het verlies van arbeidsvermogen, maar de Belastingdienst wilde dat niet volledig onbelast laten. De rechtbank gaf de fiscus daarin gelijk, maar in hoger beroep vond Hof Arnhem dat de hele vergoeding voor het verlies aan arbeidsvermogen onbelast mocht blijven (LJN: BC5464).

De Belastingdienst stelde dat de ondernemer gedeeltelijk hersteld was, maar het hof vond dat dat pas later gebeurd was en dat de vergoeding op het moment van uitkeren dus helemaal bedoeld was om het verlies van arbeidsvermogen te compenseren. Ook maakte het niet uit dat de ondernemer nu in een andere branche aan het werk was, want voor zijn oude werkzaamheden had hij wel degelijk arbeidscapaciteit verloren. De fiscus mocht de vergoeding voor het verlies aan arbeidsvermogen dus niet belasten.